Ah'lar Ağacı, Didem Madak

Berbattı,

Bir şiire böyle başlanmazdı.

s. 12

Yapıştırsam da parçalarını hayatımın

Su sızdırıyordu çatlaklarından.

Karnabahar kızartmıyordu asla

Başroldeki kadınlar.

s. 12

Güçlü bir el silkeledi beni sonra

Sanırım Tanrı'nın eliydi.

Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.

Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi,

Çok şey görmüşüm gibi

Ve çok şey geçmiş gibi başımdan,

Ah… dedim sonra

Ah!

s. 14

Çocukken şöyle dua ederdim Tanrı'ya:

Tanrım bana hiç erimeyen,

Kırmızı bir bonbon şekeri yolla.

Eski tül perdelerden gelinlik biçerdik

Kardeşimle kendimize durmadan,

Olmayan çayları,

Olmayan fincanlardan içerdik.

Olmayan kapıları açardık,

Olmayan ziller çaldığında.

Siyah papyonlu olurdu mutlaka

Resim defterimizdeki damat.

Yedi günde yarattığımız dünya

Mutlu olurduk pastel koksa.

Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı’ya:

Olanlar oldu tanrım

Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!

s. 15

Güzin Ablası kitaplar olan bir kızdım.

İçim sıkılmasa o kadar,

Tek bir satır bile okumazdım.

s. 17

İnsan çıtır ekmeği ısırdığında,

Kırıklar dolar kucağına.

İşte orası umudun tarlasıdır.

Ve orada başaklar ağırlaştığında,

Sayısız ah dökülürdü toprağa.

s. 18

Bıçağın ucundaydı insanların hafızası

‘İnsan unutandır

ve insan unutulmaya mahkum olandır.’

Tanrı şöyle derdi o zaman: 

Ah!

s. 19

Ne çok dikeni vardı ahlat ağacının tanrım, 

Ulaşılamazdı, 

Sen sarılmak istesen ona, 

O sana sarılmazdı.

Ne çok dikenin vardı Tanrım! 

Ne çok isterdim, 

Sana sarılamazdım.

Ve şöyle derdim o zaman: 

Ah!

s. 19

Gülümsedim o sıra,

Bazen sevinirim,

Sevinmek nedense hep yedi yaşında

Ve ah… dedim sonra,

Ah!

s. 20

Vasiyetimdir: 

Dalgınlığınıza gelmek istiyorum

Ve kaybolmak o dalgınlıkta.

s. 21

Vasiyetimdir: 

En güçlülerinden seçilsin

Beni taşıyacak olanlar.

Ahtım olsun, 

Yükleri ağırlaşsın diye iyice, 

Tabutumun içinde tepineceğim.

s. 22

İç ses! 

Bu bahsi kapa!

s. 23

Hayattan söz edilirdi,

Zor denirdi.

Ve ardından susulurdu mutlaka.

Fötr şapkalı amcalardan biri

Ah derdi sonra, 

Ah! 

s. 27

Uzun bir dize dayardı hayat her sabah karnıma

Şiir için düelloya gelmiş bir sevgili gibi, 

Sorardı: 

Daha yazacak mısın? 

Hayır derdim, 

Artık yazmayacağım.

Ama şöyle denir: 

Kılıç çeken kılıçla ölür.

Ama şöyle denir: 

Kaderden kaçılmaz.

Ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi, 

Tırnaklarıyla düzeltemiyor insan.

s. 29

Kara yazgımı şimdi kim bilir

Hangi kitabın arasında saklıyorsun tanrım? 

Ah.. dedim sonra

Ah!

s. 29

Bir zamanlar meydan okumak isterdim.

Kaç meydanını okudum da bu hayatın.

Yalnızca iki harfini öğrendim: 

A

H!

s. 31

Güçlü bir el silkeledi beni sonra

Sanırım tanrının eliydi, 

Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan, 

Çok şey geçmiş gibi başımdan

Ah dedim sonra, 

Ah!

İç ses, diye söylendim.

Gel!

Ahlar ağacından sen de biraz meyve topla.

Vasiyetimdir:

Bin ahımın hakkı toprağa kalsın...

s. 34

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca

Alt katında uyumayı bir ranzanın

Üst katında çocukluğum...

Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden

Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.

Aşk diyorsunuz,

Limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

Allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca

Havı dökülmüş yerlerine yüzümün

Büyük bir aşk yamadım

Hayır

Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım

Gözyaşlarım bitse tespih tanelerim vardı

Tespih tanelerim bitse gözyaşlarım...

Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.

Aşk diyorsunuz ya

Ben istemenin Allah’ını bilirim bayım!

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca

Balkona yorgun çamaşırlar asmayı

Ki uçlarından çile damlardı.

Güneşte nane kurutmayı

Ben acılarımın başını

Evcimen telaşlarla okşadım bayım.

Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum.

İnsan kaybolmayı ister mi?

Ben işte istedim bayım.

Uzaklara gittim

Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin

Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

(...

s. 35-36

Siz aşkı ne bilirsiniz bayım

Aşkı aşk bilir yalnız!

s. 38

"Kim bir şairi kırsa

Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela

Bilirim kim dokunsa şiire

Eline bir kıymık saplanacak.

Bilirim kırılmış dizeleri tamir etmez zaman

Yorgunum oysa"

s. 40

Bilirim kim dokunsa şiire

eline bir kıymık saplanacak.

s. 40

Bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa

Yağmur yağdıkça

Bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor

s. 43

Bak, ömrüm eriyor işte

Çocukluk fotoğrafımdaki kardan adam gibi yanı başımda

s. 43

Sonra gittin.

Çocuk oldum bir daha, ağladım.

Kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.

Kitaplar, aşk, her şey.

Her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım.

s. 44

Sana bu son mektubu,

Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için

yazıyorum Pollyanna

Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak.

s. 52

Sağlam bir halatla çekiyorum acıyı kendime doğru.

s. 55

Bekçisi olmayan geceler denk geliyor bana,

çaresiz bekliyorum.

s. 56

Sen hep gülerdin oysa gülüverirdin

Bir bakardım eğilmiş su içiyor

Gamzelerinden kuşlar

s. 61

Çıksan o karanlık uykudan,

Kilerde fazla güneşimiz kalmış mı bir baksan.

 s. 63

Bazı yaralar yararlıdır buna inan,

Bazı yaraların ortasından küçücük bir el,

Sanki geçmişine çiçek uzatır,

Bazı yaralardan sızan kanla,

Tüm geleceğin yıkanır.

s. 64

Bazı yaralar.

Sayıyorum, sayıyorum

Hiç bitmiyor güller

Sensiz hiç bitmiyor zaman.

Belki saymayı mutsuzlar bulmuştur.

Mutsuzlar hep sayar.

Bizler mihrabıyız hayatın,

Tam on gün oldu,

Gamzelerinden su içmiyor kuşlar.

Kardeşim, biriciğim

Hadi çık o karanlık odadan.

s. 64

Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum

Onu orada

Beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi unuttum.

s. 66

Tehlikeli sayılmam artık.

Kalbimi kalın bir kitabın arasında kuruttum.

s. 66

Hayata söyleyin bundan sonra gitsin

Anlamını masallarda arasın

s. 67

...

Bak, işte burada.

Susan kadınlar vardı

Ben susamamıştım

Ama herkes içmişti.

Belki de sen yoktun orada.

s. 72

Artık beni anla,

yeter ki sen beni

hiç yazamayacağım bir romanın kollarına atma...

s. 73