Kitaplardan Alıntılar

İnanç, uygulamayla ilgili bir şeydir. Sen nasıl yaşarsan öylesindir, neye inandığın önemli değildir. s. 49 Bizler beraber yaşıyoruz. Birisi bir hata yaparsa, diğerinin onu uyarması gerek. s. 65 Sona ulaştığın yer, Tanrı inancının başladığı yerdir. s. 81 Dinlerin çoğu savaşa karşıdır, ama din kadar hiçbir şey için savaşılmamıştır. s. 91 Depresyon dediğimiz şeyin büyük bir kısmı aslında tatminsizlikten kaynaklanıyordu. s. 99 "Anlamıyorum," dedi babasına öfkeyle. "Sen dindar bir adamsın, kuzenin değil. Sen her gün dua ediyorsun, o etmiyor. Onların istedikleri her şeyleri var ve bizim hiçbir şeyimiz yok!" Babası başını sallayıp Yiddiş dilinde hafif şarkı söyler gibi cevap vermişti. "Tanrı ve verdiği kararlar doğrudur. Tanrı kimseyi durduk yere cezalandırmaz. Tanrı ne yaptığını bilir." s. 114 Bütün dünyayı kazanıp ruhunu kaybeden bir adamın kazancı nedir? s. 116 Yarın için endişelenmeyin, çünkü yarın kendisi için endişelenir. s. 135

Fakat bütün sonlar aynı zamanda bir başlangıçtır. Biz yalnızca bunu o sırada bilemeyiz. S. 7 İnsanlar genellikle doğdukları yeri küçümserler. Ama cennet en olasılık dışı köşelerde bulunabilir. S. 38 Rastgele hiçbir hareket yoktur. Hepimiz birbirimize bağlıyız. Meltemi rüzgardan ayıramayacağın gibi bir hayatı diğerinden ayıramazsın. S. 52 Ölmek mi? Her şeyin sonu değil. Biz öyle sanıyoruz. Ama dünyada olanlar yalnızca bir başlangıç. S. 92 Bütün ebeveynler farkında olmadan çocuklarına zarar verirler. Bu ellerinde değildir. Çocuk, kusursuz bir cam gibi kendisine dokunan bütün izleri emer. Bazı ebeveynler o camı çatlatır, kimileri ise çocukluğu tamamen harap ederek onarılmaz küçük parçalar haline getirirler. S. 104 Aşk, yağmur gibi yukarıdan beslenir, çiftleri sırılsıklam eden bir neşeyle ıslatabilir. Ama bazen hayatın öfkeli ateşi altında aşkın yüzeyi kurur ve aşağıdan beslenmesi, kökleriyle ilgilenilmesi ve hayatta tutunması gerekir. S. 162 Marguerite, onun ell...

...ebeveynler öldüğünde böyle olur. Her kavgaya arkanızda destekle değil yalnız olarak girdiğinizi hissedersiniz. S. 17 Eğer kendinize karşı kabaysanız herkese, hatta sevdiklerinize karşı bile kaba olursunuz. S. 17 Hayalleriniz gerçekleştiğinde olan şey, aslında istediğiniz şeyin bu olmadığına dair ağır, insanı eriten bir farkındalıktır.  Ve bu sizi kurtarmaz. S. 18 Annem...  Bana vururdu. Azarlardı. Cezalandırırdı. Ama beni severdi. Gerçekten severdi. Beni salıncaktan düşünce severdi. Çamurlu ayaklarımla yere bastığımda severdi. Kusarken, burnum akarken, dizlerim kanarken severdi. Gelip gidişlerimi severdi, en iyi ve en kötü hallerimi severdi. Benim için dipsiz bir sevgi kuyusu vardı. S. 43 Sevdiğiniz biri karşınıza çıktığında onunla mücadele eden beyninizdir, kalbiniz değil. S. 84