Kitaplardan Alıntılar

Sen vatanımsın, ekmeğimsin. s.37 Gizlenen, gösterilmeyen, hissettirilmeyen sevginin zerre değeri, kıymeti yok gözümde. Bu duvar da beni çok seviyor olabilir, bilemem. s.55 Bir şey vardı eksilen ya da çoğalan. s. 57 Durmuyoruz dünyayı yeniliyoruz, Bir koltuğu oradan alıp öteye yerleştiriyoruz. Pencerenin yerini değiştiriyoruz Halıları temizliyoruz, yemekler pişiriyoruz Soğuk sularla yıkıyoruz ayaklarımızı kollarımızı boynumuzu İşimiz bitiyor, oturup sevilmeyi bekliyoruz. s. 176 Mutsuzluktan söz etmek istiyorum Dikey  ve yatay mutsuzluktan Mükemmel mutsuzluğundan insan soyunun sevgim acıyor. s. 546

İnsan evvela kendi kendisinden utanır gibi olur ama, bilir misin, bizim en büyük maharetimiz nefsimizden beraat kararı almaktır. Vicdan azabı dedikleri şey, ancak bir hafta sürer. Ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kâfi mazeretler tedarik etmiştir. S.14 “Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekala ikincisine? Gene mi o? Üçüncü ve dördüncüye de mi o? Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin? Hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır: kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun. Göğsünü yararak o eti oradan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun. Siz sevemezsiniz adaşım.” S. 14 Başkalarına benzemeyenlere antika derler. S.38 Hiç ayrılmayalım, olmaz mı? S. 40 Odamda beni kitaplarım bekler. Bu yegâne tesellidir. S.65 Halbuki en çok okuduğum bir kitabın, en çok okuduğum bir satırı bile bana bazen başka şeyler söyleyebilir. S. 65 Bu kadar alıştıktan, onu bu kadar tanıdıktan, kendime bu kad...