Kitapların İlk Cümleleri -IV


"Bu cümle, yazmayı öğrendiğimin kanıtıdır."
Azil, Hakan Günday



"Uzun zaman, geceleri erkenden yattım. Bazen, daha mumu söndürür söndürmez, gözlerim o kadar çabuk kapanıverdi ki, 'uykuya dalıyorum' diye düşünmeye zaman bulamazdım."
Swann'ların Tarafı (Kayıp Zamanın İzinde ilk cilt), Marcel Proust



"İşte böyle başladı. Ben, hiç sesimi çıkarmamıştım. Hiç."
Gecenin Sonuna Yolculuk, Louis-Ferdinand Céline



"Güzün ortasında, bitek çiftlik arazilerinden, sokaklarında sararıp kızaran ağaçların canlı renklerinin yansıdığı eski ve yabansı kasabalardan geçip gidiyorlardı arabalarıyla."
Sana Gül Bahçesi Vadetmedim, Joanne Greenberg



"Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır. Aradan aylar geçtiği halde bir türlü bu tesirden kurtulamadım."
Kürk Mantolu Madonna, Sabahattin Ali

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gözlerin İstanbul Oluyor Birden, Yavuz Bülent Bakiler

Resim
Ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde Sonra seni kaybetmek hemen her yerde Ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak Yapayalnız kalmak iskelelerde.  Seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik, Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden. Martılar konuyor omuzlarıma, Gözlerin İstanbul oluyor birden. Akşamlardan, gecelerden, senden uzağım Şiirlerim rüzgardır uzak dağlardan esen Durgun sular gibi azalacağım Bir gün, birdenbire çıkıp gelmesen. Şarkılarla geleceksin, duygulu, ince Yalnız gözlerime bak diyeceksin. Ellerim usulca ellerine değince Kaybolup gideceksin Bir elim seni çizecek bütün pencerelere Bir elim seni silecek. Kalbim: Ebemkuşağı; günde bin kere Senin için yeni baştan can kesilecek. Ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde Sonra seni kaybetmek hemen her yerde Ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak Yapayalnız kalmak iskelelerde. Seninle bir yağmur başlıyor iplik iplik, Bir güzellik doğuyor yüreğime şiirden. Martılar konuyor omuzlarıma, Gözlerin İstanbul oluyor birden.  s. 171
Devamını oku »

Ben Sana Mecburum, Attila İlhan

Resim
  Ben sana mecburum bilemezsin  Adını mıh gibi aklımda tutuyorum  Büyüdükçe büyüyor gözlerin  Ben sana mecburum bilemezsin  İçimi seninle ısıtıyorum.  Ağaçlar sonbahara hazırlanıyor  Bu şehir o eski İstanbul mudur  Karanlıkta bulutlar parçalanıyor  Sokak lambaları birden yanıyor  Kaldırımlarda yağmur kokusu  Ben sana mecburum sen yoksun.  Sevmek kimi zaman rezilce korkuludur  İnsan bir akşam üstü ansızın yorulur  Tutsak ustura ağzında yaşamaktan  Kimi zaman ellerini kırar tutkusu  Bir kaç hayat çıkarır yaşamasından  Hangi kapıyı çalsa kimi zaman  Arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu  Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor  Eski zamanlardan bir cuma çalıyor  Durup köşe başında deliksiz dinlesem  Sana kullanılmamış bir gök getirsem  Haftalar ellerimde ufalanıyor  Ne yapsam  ne tutsam nereye gitsem  Ben sana mecburum sen yoksun.  Belki haziranda mavi benekli...
Devamını oku »

Martin Eden, Jack London

Resim
Büyük şairlerin hiçbir dizesi harcanıp atılamaz. Bu, dünyayı güçsüzleştirir. S. 18 Gözlerini kapayıp aklına on bin kitabın görüntüsünü getirdi. Bütün güç kitaplardaydı. S. 53 Hayat, düşünceleri erkek arkadaştan öteye geçemeyen kızlardan çok daha fazla şey ifade ediyordu. S. 62 Ne söylediğinizi, biraz da nasıl söylediğiniz belirler. S. 74 Martin o an, Ruth tarafından şekillendirilmek için ölüp biten bir hamur; Ruth da onu ideal erkek formuna büründürmek için aynı hevesle yanıp tutuşan bir kadındı sanki. S. 108 O kızın sert bakan gözlerini gördünüz. Kendi başının çaresine bakmış bir kızın gözleri yumuşak olmaz. S. 121 Aşkın akılla bir alakası yoktu. Sevdiği kadının doğru veya hatalı yargılarda bulunması önemsizdi. Aşk bunlardan üstündü. S. 146 Buralara nereden geldiğimi biliyorum, gidecek daha çok yolumun olduğunu da biliyorum ve gerekirse dizlerimin üstünde sürünerek de olsa oraya gideceğim. S. 148 Halbuki bu dünya öyle kurulmuş ki, mutluluk için para ...
Devamını oku »

Soğuk Kazı, Birhan Keskin

Resim
Hatırlamaya çalıştığı bir cümlesi belki de hiç olmadı. s. 14 Bütün günüme bütün güneş düşse ne olur, Ne yazar üstümden bulut bütün yürüse. s. 17 Beni bu dünyaya ağzımda, Hoh, Bu zehirle bıraktığında Ben senin kötü olduğunu, Senin kötü olduğunu Anlamamak için, Çok çalıştım. s. 19 bir keredir ayrılık ve kulağında küpe artık s. 25 Dünya soğur, akşam serinlerken, Benim sensiz sevinecek bir şeyim yok. Kılı kırk yardım, altını üstüne getirdim, Ve işte en gümüş cümlem: İçimi açtım sana. İçini açmak için. s. 27 Her şey her şey terk etmiş seni  Bir taşın bir kumun gölgesi bile s. 28 Beni başka yağmurlar yıkamıştı, seni başka. s. 30 Ne çok isimle çağırdım ne çok şeyi! İnceciğim. Kırığım. Anla... Bu yüksekten bir düzlüğe indir beni. s. 33 Kalbimden ayağınaydı yolum, Gördüm, hep seni gördüm s. 34 Sonsuzluk, bilmiyoruz ki, belki de Şefkatli bir şeydir, ne bileceksiniz Taş karışmıştır dilime çoktan bağışlayın. ... Bazen benim sanırım bazen hiçkimsem yok. ... Siz bana yine de güzel bir şey anlatı...
Devamını oku »

Mary Ventura ve Dokuzuncu Krallık, Sylvia Plath

Resim
"Herkes günün birinde evinden ayrılır. Herkes eninde sonunda ayrılıp gider." s. 11 Mrs. Ventura kırmızı rujlu dudaklarına mendilini değdirdi, bir şey söylemeye hazırlandı, sonra vazgeçti. Ne de olsa artık söylenecek bir şey kalmamıştı. s. 12 "Bir süre sonra alışıyor insan," dedi kadın, kendi kendine konuşur gibi. s. 26 "Eğer bilmezsen daha mutlu olursun." s. 32 "Dokuzuncu krallığa vardığın anda artık geri dönemezsin. Orası yokluğun, donmuş iradenin krallığı. Pek çok adı vardır oranın." s. 33
Devamını oku »

Şeker Portakalı, José Mauro de Vasconcelos

Resim
+ Ne var Zeze? - Hiç. Şarkı söylüyordum. + Şarkı mı söylüyordun. - Evet. + Öyleyse ben sağır olmalıydım. İnsanın içinden de şarkı söyleyebildiğini bilmiyor muydu yoksa? Bir şey demedim. Bilmiyorsa bunu ona öğretmeyecektim. s. 2 "Acılarım kaç gün sürecek Portuga?" "40 gün." "40 gün sonra geçecek mi?" "Hayır, alışacaksın..." s. 2 Şarkı söylemek de istemiyordum. İçimde şarkı söyleyen kuşum havalanmıştı. s. 6 Beni bilmiyordu. Ben onun için tanıdık bir yabancıydım. Beni unutmuştu. s. 8 Bazen beklemek lazım, en güzeli için. s. 8 İnce düşünen incinir. s. 8 “Totoca, çocuklar emekli midirler?” “Ne?” “Edmundo Dayı hiçbir iş yapmıyor ama para alıyor. Yani çalışmıyor ama belediye ona her ay para ödüyor.” “Bunda şaşılacak ne var?” “Çocuklar da bir şey yapmıyorlar; yemek yiyorlar, uyuyorlar, sonra da analarıyla babalarından para alıyorlar.” s. 9 Ne hüzün öldürür insanı ne de hasret. s. 9 "Ağlıyorsun..." "Geçer. “ s. 45 Hiçbir şey beklemiyorum. B...
Devamını oku »

Heyecanlar Üzerine Bir Kuram Taslağı, Jean-Paul Sartre

Resim
Araştırmaları her şeyden önce olgulardan başlamalıdır. Bir olgunun ne olduğunu araştırırsak görürüz ki, olgu bir araştırma sırasında karşılaşmak zorunda kaldığımız şeyle tanımlanır ve önceki olgulara göre bir yenilik ve beklenmedik bir zenginlik olarak kendini gösterir. S. 8 Pierce varsayımı şöyle tanımlıyordu: “olayları önceden görmeye izin veren deney sonuçlarının toplamı.” Öyleyse insan kavramı, eldeki olguların birleştirilebilir bir toplamı olabilir ancak. S. 9 Oysa insan da dünya gibi kendine özgü bir varlık alanıdır. S. 11 Apaçık varolduğuna göre, heyecanın mümkün olup olmadığını araştırmak neye yarar? S. 11 ... zira her bilinç, varolma bilinci olduğu ölçüde vardır. S. 14 Ne olursa olsun fenomenoloji fenomenlerin incelenmesidir -olguların değil. Ve fenomen deyince, gerçekliği tamamen görünüş olup “kendini ifşa eden şey”i anlamak gerekir. S. 16 Heyecan insan gerçekliğine dışarıdan eklenmiş değildir. Bilakis heyecanını yüklenen insandır, dolayısıyla heyecan insan varo...
Devamını oku »

Ariel ve Seçme Şiirler, Sylvia Plath

Resim
Bir tek feryadın yeter yataktan fırlamama, Viktoryen Geceliğim içinde çiçek gibiyim, hantalım inek gibi. Kedi ağzı gibi tertemiz açılır ağzın. s. 7 İnsanlar ya da yıldızlar Bana üzülerek bakıyor, sukût-ı hayâlim onlara. s. 9 Bir kadın olacağım yine, yüzümde gülümseme. Otuzumdayım daha. s. 12 Bununla üç etti. Ne pis iş bu Silip, yok etmek her on yılı böyle. ... Ölmek, Her şey gibi, bir sanattır, Bu konuda yoktur üstüme.  s. 13 Huzurlu olmayı öğreniyorum, bir başıma uzanmışken sessizce. Hiç kimseyim ben; patlamalarla bir ilgim yok. ... Her şeyin avucumdan kayıp gitmesine göz yumdum, adıma ve adresime İnatla asılmış otuz yaşında bir yük gemisiyim. s. 16 Ah öyle özgür, öyle özgür oluyor ki insan, bilemezsiniz - Huzurum öyle büyük ki afallarsınız, s. 17 Dibi bilirim, diyor. En büyük kökümden bilirim onu: Seni korkutur. Ben korkmam oradan: ben oraya gittim.  ... Bir gölgedir aşk. Nasıl da yalan söyler ağlarsın ardından, Dinle: bu onun toynakları: alıp başını gitti, at gibi. s. 21 Ve...
Devamını oku »

Böyle Küçük Şeyler, Claire Keegan

Resim
Bu dünyada en kolay iş her şeyini kaybetmekti, Furlong bunu biliyordu. s. 17 Her zaman böyle diye düşündü Furlong; bir saniye ara vermeksizin, hemen yapılacak bir sonraki işe geçiyorlardı hep. Olup bitenler üzerine düşünüp kafa yoracak zamanları olsaydı, diye düşündü, hayat nasıl olurdu acaba? s. 21 Fakat insanlar çok şey söylerlerdi ve söylenenlerin en az yarısı inanılır şeyler olmazdı; kasaba asılsız düşünceler ve dedikodulardan yana hiçbir zaman yokluk çekmezdi. s. 36 "Bu hayatta ilerlemek istiyorsan bazı şeyleri görmezden gelmek zorundasın, ancak böyle yol alabilirsin." s. 40 Çok yakınında olmayınca ne çok şey olduğundan daha hoş görünmeyi başarıyordu. s. 48 İnsanlardan alabileceğinin en iyisini almak istiyorsan onlara daima iyi davranmalısın derdi Bayan Wilson hep. s. 70 İnsanlar iyi olabilirler düşündü Furlong kasabaya geri dönerken; bütün mesele karşılıklı özveriden ve bu konuda diğer insanlarla da kendinle de iyi geçinmene imkân tanıyacak bir denge tutturabilmeyi öğre...
Devamını oku »

Sessiz Bahar, Rachel Carson

Resim
Sessiz bir bahardır, bu bahar. Bir zamanlar sabahları, saka kuşları, kedi kuşları, kumrular, alakargalar, çalıkuşlarının şafak korosu ve diğer kuş seslerinin partisyonları ile canlanırken, şimdi hiç ses yoktur. sessizlik kaplamıştır tarlaları, ormanları ve bataklıkları... s. 2 İnsanlar geleceği görme ve önlem alma yeteneklerini kaybettiler. Dünyayı yok ederek kendi sonlarını da hazırlıyorlar. s. 3 Bu felaket kurbanı dünyada hayatın yeniden doğuşunu susturan ne kötü bir büyü ne de düşman saldırısıydı. İnsanlar bunu kendileri yapmışlardı. s. 3 Albert Schweitzer'in dediği gibi 'ademoğlu kendi yarattığı şeytanın farkına bile zor varır.' s. 4 Dünyanın günümüze kadarki tüm ömrü göz önüne alındığında, yaşamın çevreyi değiştirmesi biçimindeki karşıt etki, göreceli olarak çok az sürmüştür. Sadece bu yüzyılın temsil ettiği dönem, dünyanın doğasını değiştirebilecek derecede önemli bir güç kazanmış olan bir canlı türüne sahiptir - insan! s. 5 Doğayı emrimiz altına almak istiyoruz. Oysa...
Devamını oku »